Miña propia filosofía, meu propio moralismo
termiñan coas ardentes ganas de volver darte un bico.
Miña estrela do este, fulgurante, candente,
roza-la miña mao coma velenosa serpente,
facéndome almacena-lo presente...
que voa, voa, lonxe no negro espazo
negro coma as viraxes do cazo espido
fría, pantasmagórica amapola sen cobixo;
durme baixo as miñas espiñas dourizo.
Esto es genial, dentro de lo que cabe...El cielo está lleno de estrellas
ResponderEliminarYa llegó la analista literaria... jajaja, das en el clavo, Carol.
Eliminar