Non hai peor mal que estar vacío
non saber que sentir neste indeciso estío.
Non ando mal,
vexo persoas sorrir e brincar.
E aínda así, falta algo,
bágoas, lonxanos tangos.
Sons desquiciantes e voces descoñecidas
voltas, mareos, agarimos de fadas espidas.
Luces durmidas que enganan
e baixo a bóveda estrelada se espallan.
No hay comentarios:
Publicar un comentario