A Familia.

Coma un neno ante un libro

indago, curioso,

o pasado glorioso.

Cantas saudades

cantas glorias xa mortas

cantas verdades...

os pais que traballan

as nais que choran

os defuntos que observan

os que viaxan, os que loitan,

aqueles que morren, e aqueles,

aqueles que aínda sofren, fatigados,

agardando un mañá de victorias.

Baixo a miña pel

Máis non podo facer,

quérote coma unha rula ó seu niño

cando sae do cascarón,

rompendo seu encerro

voando, coma eu lembrando a túa perfección.

Máis non te podo querer.

Refuxiarse baixo o manto nocturno.

De improviso

pregúntome.

¿Que queda na despensa,

que queda nos aires lóbregos?

A espera que me amansa.

De improviso

levántome.

¿Que queda onde viaxamos,

que queda nesta estancia morta?

Cheiro dos días pasados.

De improviso

sacúdome.

Este son eu,

eses sodes vos,

de improviso

espértome.

Parar a caída.

Somos fillos do ár,

pais e nais esgotados

do amor do fogar.

Dor nos teus beizos,

axitación contra o mal,

redención dos erros.

Durme tras folgar,

que os corazóns dos vivos

vante axustizar.

Tempos pasados,

chorar por non tolear,

ira nos xulgados.

Esquizofrenia

Carecen de sentido,

todos os momentos vividos.

Permanecen no olvido,

palabras e feitos escritos.

Xa non son quen de alto falar

desvarío tentando animarme,

fuxo cando quero perderme,

non pertenzo a ningún lugar.

Destruído meu recordo,

sen sinais claras para os fillos

do meu salouco xordo

ríndome xa, ante os vivos.

Desfíxose aquela unión;

morreu o conto de sempre...

os días xacen inertes

e non hai máis solución.

Moito madruguei nesta vida de crueis

deixándome levar polos recordos.

Mais eles cobran fortes aranceis

no seu bacanal de homicidios.

Quen me dera retornar...

quen me dera... xa calar.

Año nuevo, vida nueva.

Hai tempo

Botar de menos.

Momentos que, espidos,

mátanme pouco a pouco.

Botar de menos.

Feridas que non sangran;

loito por ninguén,

plañideiras que choran,

morte dun non-ser.

Gris e azul morrer

lonxano crecer,

só puiden manter

o mal do meu ver.

Rías

Quero hundirme no teu mar,

recorrer as correntes salobres

descansar na praia á beira dos montes.

Quero facerte recordar

o azul da túa pel na area,

mollada coma unha serea.

Quero hundirme no teu mar,

afogarme e afogarte

espallando xemidos polo ár.

Quero facerte recordar,

todos os segundos de paz.

Volve afogarme outra vez máis.

O balcón

É cando o frío non me afecta

e síntome máis cerca dos deuses,

sinto máis fortaleza que nunca

e o alento divino mata o temblor.

Vou recorrer o mundo a pé,

soterrar toda pena

de dereita a esquerda

da túa man, co teu saber.

Ollarte forte, leda

sen palabras, sen ollos;

cos meus brazos espidos,

onde teu amor te leva.

É cando brota a esperanza

e o falar acábase

coma un misto á intemperie

que nega a súa extinción.

Cantiga (I)

Agarado os teus abrazos,

se a espera non me quita os azos

se o meu corazón non queda sen folgos.

Amareite por sempre.

Véxote vir ó lonxe,

co colorido de verde no teu traxe,

vermella beleza da túa imaxe.

Amareite por sempre.

¿E se non apareces?

Deste xeito agardo que non me deixes,

que en min, moito e longo, con calma, penses.

Amareite por sempre.

Liras

Vexo hoxe nos teus ollos

a conciencia inmaculada

os aires adultos,

a serea mirada

a poesía nunca acabada.

Os rumores escuros,

réplicas dunha verde xornada,

saen de húmidos beizos

latendo a demanda

de recorrer dita enseada.

Suplicando os bicos

para seren xa, agora, liberada

eternos aloumiños,

mirar acabada

dunha paixón forzada.

América do sur.

A que di que o ceo está cheo de estrelas

non se da de conta de que ela é unha delas

seica olvidou mirarse ó espello,

olvidouse tamén do cabelo.

Os silencios de branca que esperan,

o feitizo do seu cálido sorriso;

as nubes que contemplan e fuxen,

con medo de namorarse corren.

Cecáis tivo razón de santa, e sempre,

sempre, recordarei esas verbas de serpe,

coas que a dor faise anacos dourados

es os choros, tempos xa olvidados.