Pan

O ceo chora conmigo

a túa ausencia

e, gota a gota

nutre as doenzas

que este desamor brota

e púdrome no encerro

esvarando pola cortiza

os deuses choran conmigo

que non me vexas

e, imaxe tras imaxe

o desacougo

a nulidade

e púdrome no encerro

esvarando pola cortiza

muller,

trigo no meu ollar

muller,

o desacougo

de agardar

e púdrome no encerro

coma un home de cinza

Quietude na penumbra

Entre estas mornas paredes

xace o eco

dunha vida que rematou

levándose

o agarimo

entre estas mornas paredes

xace un amor

e unha paciencia

que afilan a fouce

para o rencor

entre estas mornas paredes

coidei de ser bo

coidei dos que me coidan,

e sen punto de retorno

aldraxei o taboleiro

entre fume, entre merda

coma en posición fetal

velo o partir do sol,

coma debuxando un plan

escribo e agardo.

-

Aínda non entendo

o que vexo no firmamento

teu corpo nú ilumina

e meu ollar determina

que sobre branca mármore me sento

e túas mans con devoción quento

xa me dirás, luz de min,

se teu agarimo a brotar tento

quero que me consumas

ata ser fume, cinza, ascuas

teus pasos arrincáronme un lamento

mais non podo evitar vivir contento.