Hai tempo

Botar de menos.

Momentos que, espidos,

mátanme pouco a pouco.

Botar de menos.

Feridas que non sangran;

loito por ninguén,

plañideiras que choran,

morte dun non-ser.

Gris e azul morrer

lonxano crecer,

só puiden manter

o mal do meu ver.

Rías

Quero hundirme no teu mar,

recorrer as correntes salobres

descansar na praia á beira dos montes.

Quero facerte recordar

o azul da túa pel na area,

mollada coma unha serea.

Quero hundirme no teu mar,

afogarme e afogarte

espallando xemidos polo ár.

Quero facerte recordar,

todos os segundos de paz.

Volve afogarme outra vez máis.

O balcón

É cando o frío non me afecta

e síntome máis cerca dos deuses,

sinto máis fortaleza que nunca

e o alento divino mata o temblor.

Vou recorrer o mundo a pé,

soterrar toda pena

de dereita a esquerda

da túa man, co teu saber.

Ollarte forte, leda

sen palabras, sen ollos;

cos meus brazos espidos,

onde teu amor te leva.

É cando brota a esperanza

e o falar acábase

coma un misto á intemperie

que nega a súa extinción.