Ida e volta

Non hai peor mal que estar vacío

non saber que sentir neste indeciso estío.

Non ando mal,

vexo persoas sorrir e brincar.

E aínda así, falta algo,

bágoas, lonxanos tangos.

Sons desquiciantes e voces descoñecidas

voltas, mareos, agarimos de fadas espidas.

Luces durmidas que enganan

e baixo a bóveda estrelada se espallan.

Manobra

Miña propia filosofía, meu propio moralismo

termiñan coas ardentes ganas de volver darte un bico.

Miña estrela do este, fulgurante, candente,

roza-la miña mao coma velenosa serpente,

facéndome almacena-lo presente...

que voa, voa, lonxe no negro espazo

negro coma as viraxes do cazo espido

fría, pantasmagórica amapola sen cobixo;

durme baixo as miñas espiñas dourizo.