Cantiga (I)

Agarado os teus abrazos,

se a espera non me quita os azos

se o meu corazón non queda sen folgos.

Amareite por sempre.

Véxote vir ó lonxe,

co colorido de verde no teu traxe,

vermella beleza da túa imaxe.

Amareite por sempre.

¿E se non apareces?

Deste xeito agardo que non me deixes,

que en min, moito e longo, con calma, penses.

Amareite por sempre.

Liras

Vexo hoxe nos teus ollos

a conciencia inmaculada

os aires adultos,

a serea mirada

a poesía nunca acabada.

Os rumores escuros,

réplicas dunha verde xornada,

saen de húmidos beizos

latendo a demanda

de recorrer dita enseada.

Suplicando os bicos

para seren xa, agora, liberada

eternos aloumiños,

mirar acabada

dunha paixón forzada.

América do sur.

A que di que o ceo está cheo de estrelas

non se da de conta de que ela é unha delas

seica olvidou mirarse ó espello,

olvidouse tamén do cabelo.

Os silencios de branca que esperan,

o feitizo do seu cálido sorriso;

as nubes que contemplan e fuxen,

con medo de namorarse corren.

Cecáis tivo razón de santa, e sempre,

sempre, recordarei esas verbas de serpe,

coas que a dor faise anacos dourados

es os choros, tempos xa olvidados.